Kiwi Experience

Hooooooooooooi allemaal! Nieuw reisverslag! Eindelijk! We hadden het veel te druk met leuke dingen doen in Martinborough met Robert van Zanten en zijn familie.

De dag nadat we naar de bioscoop waren geweest (fantastische film trouwens) deden we een gratis sightseeing tour in Auckland, met Kiwi Experience. De bus was helemaal leeg toen we instapten, we waren de enigen die de dagtour hadden geboekt. Daarom stopte de buschauffeur op maar 'e'en plek. We gingen de brug op! We mochten samen met de bungeejumpers onder de brug lopen, met helm en veiligheidsriem. Het was heel gaaf om ze te zien bungeejumpen door het glas onder je voeten, maar we waren blij dat wij dat pas in Queenstown gaan doen! De buschauffeur zette ons af bij het museum, waar we de rest van de middag hebben rondgelopen en rare foto's hebben gemaakt (anders raken we snel verveeld, de musea lijken altijd zo op elkaar).  

Van Auckland naar Pahia ging onze eerste grote Kiwi Experience bus, gevuld met verse reizigers van allerlei nationaliteiten. Sommigen hadden al het zuidereiland bezocht, dus zij konden ons al het een en ander daarover vertellen. In Pahia was het zonnig, maar koud. Onze hoofdactiviteit was op het strand wandelen, over de rotsen, door het bos. Heel mooi, dat zeker! ...O nee, wacht even, onze hoofdactiviteit was minigolf! Ja, dat was echt geweldig, number one van onze top vijf. Wat als een rustig spelletje golf begon, werd een chaotisch, agressief gevecht met de bal. Merel hield het niet meer op een gegeven moment en begon de poppen naast de banen te molesteren en Danae sloeg de bal steeds de heuvel af, waardoor minigolf opeens een goede workout werd. 

Van Pahia naar Auckland en van Auckland naar Hot Water Beach. In Hot Water Beach kon je je eigen heetwaterbad graven op het strand. Het ene moment stond je in je bikini te rillen in de koude wind en het andere moment lag je in het hete water te relaxen. We moesten oppassen dat het niet te heet werd. Het bad naast ons kookte. Lekker geurtje ook... zwavel haha. Maar het was heel grappig om daar met de andere backpackers en toeristen als samengekluisterde luie zeehondjes op het strand te hangen. Het was maar een klein gebied op het strand waar je die baden kon graven.

Vroeg in de ochtend (zoals bijna elke keer) vertrokken we naar de volgende bestemming:    Waitomo! Eindelijk een grote activiteit! Black water rafting (Black Abyss). Het was enorm koud, maar ook enorm spannend, mooi, leuk en gezellig. Het begon met een afdaling in de diepte van 35 meter, al abseilend. Dat was niet eng, want je zag bijna niets, het was heel tof, vooral als je wat sneller ging. Daarna liepen we door de grot naar een kabelbaan, waar Merel als eerste naar beneden mocht glijden. Die gemene gids zei: 'Ik tel tot zes en dan moet je de remmen loslaten.' En nog voor de kans dat Merel hier over na kon denken, liet hij haar los. We hoorden een lange gil en een harde klap. Dus we stonden met z'n allen een beetje angstig te luisteren of Merel nog leefde. Het bleek allemaal een grap te zijn, je hoefde zelf verder niks te doen als je naar beneden gleed en de andere gids stond beneden op de rotsen te slaan om ons aan het schrikken te maken haha. Ze waren in ieder geval niet saai. Daar beneden begon het raften. Eerst kreeg je een beker met warme chocolademelk en een koekje, vervolgens moest je met een band in het water springen. Aaaaaah! Best fris. We zwommen en liepen in onze band door de lange gang om de glimwormen boven onze hoofden te zien (enkele centimeters van ons verwijderd), in krappe gangen te kruipen (hierbij moet ik, Danae, vermelden dat ik trots ben op Merel, want ondanks haar lichte claustrofobie heeft ze ervoor gekozen zich door de meest krappe gang te wurmen. Als tegenprestatie moet ik bungeejumpen in Queenstown... oei) en dwars door watervallen te klimmen. Dat was het beste wat we tot dan toe in Nieuw Zeeland hadden gedaan. Echt vet. Daarna lekker onder de warme douche en soep met bagels.

Onderweg naar elke bestemming stopte de buschauffeur bij mooie plekjes, zoals locaties van Lord of the Rings, die overigens niet herkenbaar zijn. Cathedral Cove was heel speciaal, hier is ook een scene opgenomen voor Narnia. 

Rotorua, de stinkende stad met natuurlijke heetwaterbaden overal, was best leuk, maar het mooiste was de avond. We gingen naar een klein nageboostst Maoridorpje, waar we konden zien hoe ze vroeger leefden. Na de welkomstceremonie konden we in het dorpje rondlopen. Men liet zien hoe de Maori met de wapens vochten en hoe ze de Haka deden (de intimiderende dans die je ook kan aanschouwen als je een Nieuw Zeelandse rugbywedstrijd kijkt). Later genoten we van het buffet dat op traditionele manier was bereid. We hebben een berg aan eten naar binnen gewerkt.

In Taupo aangekomen stapten we meteen over in het busje dat ons naar het skydiving centrum bracht. we werden in blauwe pakken gehezen en kregen allerlei riemen en gespen om. Mutsje op, bril op, handschoenen aan... klaar om te gaan! Danae's medeskydiver meldde dat zij als eerst zou gaan, ze moest wachten tot iedereen in het kleine vliegtuigje was geklommen, zodat ze vooraan kon zitten. Er was nog geen angst op dat moment, ook niet in het vliegtuig. Het zicht op het meer in Taupo was prachtig, alles was helder en de zon scheen. In de verte zag je met sneeuw bedekte vulkanen, onder andere de berg die als Mount Doom te herkennen is in Lord of the Rings. 12000 ft boven de grond ging de deur van het vliegtuig open... oke, nu begon het toch wel eng te worden. En alles ging heel snel. Voor je het wist, werd je op de rand gezet en naar beneden geduwd. Waaaaaaaaaaaaaaa! Haha, adrenaline!!! Een val van 45 seconde, maar in de lucht leek het langer te duren, het was geweldig. Wat een ervaring. Pas op de grond besef je: shit, dat was het alweer. Ik wil nog een keer! 

We hadden nog de hele dag voor ons in Taupo en dat was gek. We deden de dingen die we altijd doen in steden: rondlopen in de straten en boodschappen doen. Steeds dachten we weer: we zijn vanmorgen uit een vliegtuig gesprongen... wow. 

Op weg naar River Valley kwam Danae erachter dat ze haar dure, goede jas was vergeten. Oeps. Ze belde het hostel waar ze de jas had achtergelaten, maar de vrouw van de receptie zei dat ze niet in de kamer kon kijken zolang er mensen in verbleven. Ze zou Danae terugbellen, maar in River Valley was geen bereik (uiteindelijk heeft ze de jas niet terug kunnen krijgen, iemand had hem meegenomen). De bus reed op smalle bergweggetjes naar een of andere jeugdherberg in de middle of nowhere. We hoorden ergens in de vallei keiharde muziek (Queen). Een pad naar beneden bracht ons naar de herberg. De omgeving was heel erg mooi. De 'woonkamer' was gezellig, met haard en hangbanken. Daar hebben we dan ook het meest gezeten. De volgende dag heeft Danae een wandeling ondernomen naar een grote waterval. Maar ze moest gauw terugkeren, aangezien de bus binnen een uur zou vertrekken.

En toen begon het echte Kiwi avontuur. In Wellington werden we door Robert opgehaald om een week bij hem en zijn familie te verblijven. We werden meteen volgestopt met lekker eten (kreeft mmmmm...!). We voelden ons algauw thuis bij deze lieve mensen en we voelden ons geroepen om de afwas te doen en de schone was op te vouwen. De eerste volle dag in Martinborough reden we met Robert naar de zee, waar hij in een klein bootje de kooien en netten met vis en kreeft ging ophalen. We hielpen hem de boot tillen en Danae haalde de glibberige vissen en kreeften uit de netten (dat deed Merel liever niet, ze zou wel helpen met het koken). Het uitzicht vanaf het huisje bij zee was prachtig. Het begon harder te waaien en de golven werden hoger. Om een beetje actief te blijven zijn we nog de trappen naar de vuurtoren op gelopen. We wilden graag de zeehonden zien, dus liepen we tussen de rotsen door naar de zee. Daar lagen ze met z'n allen lui te zijn. Een jong zeehondje lag bovenop een rots te slapen en Danae zag haar kans om hem te aaien. Hij werd wakker en keek haar zowel nieuwsgierig als achterdochtig aan. Opnieuw aaien was onmogelijk, hij kon bijten. Maar Merel en Danae konden gezellig bij hem zitten zonder dat hij wegging. En hij durfde zijn ogen weer te sluiten. Echt heel schattig. 's Avonds aten we kreeft, lekker luxe en door Robert gevangen! Susan, Roberts vrouw, kan heerlijk koken, en daar konden we elke dag weer van genieten. We dronken Roberts wijn, ook al zo luxe. We werden goed verwend.

De volgende dag hadden we een lui dagje, waarop het toevallig regende (de rest van de week mooi weer gehad). We zagen oude foto's van Robert en van Merels ouders en vrienden van hen. Vooral veel foto's van het voetbalteam van VVV Bennekom, jaren geleden. Merel vond een kaart die haar moeder aan Robert had geschreven met kerst. Gek om dat alles te zien, zo ver van huis (het verst). Ons avondeten was weer heeeel lekker. We aten onder andere paua, google maar.

Het was heel stoer om naar de hut te gaan waar Robert een tijd geleden vaak kwam om te jagen op wilde dieren. Met een 4WD reden we over de ruwe stenen, door het bos, door de velden, door rivieren. Dat was cool. Merel heeft ook nog even acher het stuur gezeten en reed met gemak door de rivier. In de hut hebben we geluncht (brood met paua) en met de volle maag klommen we op een berg. Vanaf daar had je uitzicht op de rivier, de bergen, het bos, de zee en zelfs Kaikoura (plaats op het zuidereiland). 

Donderdag hadden we een dagje Wellington met Robert, Susan en Nicole (dochter, die heel mooie tekeningen kan maken). We aten Susans lekkere wraps op het uitzichtpunt Mount Victoria lookout en werden vervoerd in een oud treintje door de stad, naar boven. We gingen even kijken bij Weta Cave, de workshop van Weta Cave studios. Daar waren creaties voor verschillende films te zien, zoals Tintin, Lord of the Rings, Narnia, Last Samurai, Avatar, King Kong, Braindead enz. Het was echter nogal klein, dus we hadden al snel alles gezien. Als laatst bezochten we Te Papa, het nationale museum. Een interactief en interessant museum. We hebben vooral veel computerspellen gedaan. Die avond aten we in een restaurant en daar ontmoetten we Lance. Een mooie vent, haha, met z'n trucjes en weddeschappen. Merel was hem gelijk een dollar schuldig. Er werd afgesproken dat we de volgende dag bij hem zouden eten.

Wat is een reis door Nieuw Zeeland zonder de kiwi? We moesten en zouden de kiwi zien, hoe dan ook. Gelukkig wist Robert wel waar we die konden vinden. Op Mount Bruce was een klein vogelpark, met vogelverblijven en een rivier vol vieze alen. In het kiwihuis, waar het donker was, zagen we niet alleen een bruine kiwi, maar ook de zeldzame (enige) witte kiwi! En een babykiwi. Achterin het park was een pad dat naar een lookout leidde en Robert, Scott (zoon) Merel en Danae besloten dat te bewandelen, omdat we nog genoeg tijd hadden. Er leek geen einde aan te komen. We bleven maar omhoog lopen. Als die lookout het maar waard was... Nou ja, het was heel mooi hoor, maar we hadden betere uitzichten gezien deze week. Niettemin was deze wandeling goed voor onze conditie. Die middag zagen we bijna de hele familie (behalve zoon Jason). Kleine Caleb (zoontje van Aaron (zoon Robert en Susan) en Kerin) is heel schattig en ondeugend. Maar vooral heel slim, hij snapt alles wat je zegt en kan bijna alles nazeggen. We gingen gezellig met z'n allen naar Lance's huis. Lance had weer leuke trucjes en we dronken heel veel wijn. 

Normaal gesproken doen backpackers niet wat wij allemaal hebben gedaan! Om nog wat aan het lijstje toe te voegen: we gingen kijken naar een stoere rugbywedstrijd van Aaron en daarna een deel van een voetbalwedstrijd van Robert. Ook zijn we naar een lookout geweest op Mount Dick, met het busje. Weer een heeeeel mooi uitzicht (we blijven bezig). Die arme Caleb moest overgeven op de terugweg, de hoogte en de bochten naar beneden werden hem iets te veel. Lekker zure lucht in het busje. 

De week is veel te snel voorbij gegaan, we hadden langer willen blijven. Volgende keer. We komen ooit terug. Op de laatste dag nam Robert ons mee naar de rivier waar hij vroeger speelde als kind. Op de leeftijd van tien overnachtte hij daar met zijn vrienden en at vlees van dieren waar hij zelf op had gejaagd. Danae stelde voor om door langs de rivier terug naar de auto te lopen. Op een gegeven moment moest je de rivier oversteken om verder te komen. Schoenen uit, sokken uit, broek opgerold en naar de overkant. Kouououd. En het waaide hard. Je viel zowat om. Eerlijk gezegd, Robert viel inderdaad om, in het water. Al zijn kleren en zijn schoenen waren nat. Hij vertelt iedereen dat wij hem in de rivier hebben geduwd :) We gingen maar weer terug en namen toch het pad, dat was een beter idee. 

Terwijl Danae een powernap nam, ging Merel met Robert ff op de vineyard een kijkje nemen. Achter op het terrein staat een hele oude broeikas, of iets wat erop lijkt, en daar staan een paar traktors in. Robert deed het een keer voor en toen mocht Merel rijden. Er moest toch echt wat gedaan worden op de vineyard aangezien Robert een week vakantie heeft gehad wanneer wij er waren. Dus de netten die over de wijnbomen gaan moesten opgehaald worden en dat mocht Merel doen... Nouja, Robert deed al het werk en Merel reed alleen de traktor. Dat was wel gaaf, en Merel ziet zichzelf al een jaartje ergens op een wijngaard in Martinborough werken. Toen Merel en Robert bezig waren werden we naar binnen geroepen door Susan want ze had pancakes gebakken die we moesten eten. Daarna belde Lance op dat we hem moesten ontmoeten in de kantine (eh clubhuis) van de plaatselijke golfclub. Merel besloot dat ze Danae maar liet slapen aangezien ze dat hard nodig had. Merel dacht nog dat ze zich een beetje netjes aan moest kleden aangezien ze naar een golfclub gingen maar dat kon niet eens want alle kleren zaten in de was en het enige wat nog over was, was een in de was verkleurde joggingbroek. Robert zei gelijk : oh that doesnt matter, that'll do. Dus daar kwamen we aan in het clubhuis en dat was wel gaaf. Op de scorelijst van alle clubchampions stond L. Phelps (Lance) vanaf 1995 heeft hij op 2010 en 2011 na alle jaren op 1 gestaan. De enige die hem die jaren heeft verslagen was Jason van Zanten (de oudste zoon van Robert die HEEEEEEL goed golf speelt, echt belachelijk goed). Maar Lance was ooit dus een van de beste van NZ, jammer dat z'n gezondheid hem nu in de steek laat. Maar dat scheelt hem niks. Een paar drankjes gedronken in het clubhuis en gekletst met wat kiwi's. Was best gezellig en aan het einde toen we weer naar huis gingen haalde Lance was uit z'n broekzak. Een brief van 'Ned' , de hond van Lance, deze had Ned zogenaamd zelf geschreven. Heel lief want Lance zei dat we het pas open mochten maken als we in Queenstown waren, en dat we het daar pas mochten besteden. Dus er zat waarschijnlijk wat geld in. Maar echt belachelijk lief van Lance, en op de weg terug had Merel het een beetje moeilijk. Al die lieve mensen hier die zo geinteresseerd zijn en zo vriendelijk en aardig zijn en dat allemaal voor niks. Ze verwachten echt helemaal niks terug. Dus Merel werd een beetje emotioneel toen Lance die envelope aan haar gaf. Ze heeft hem toen een hele dikke knuffel gegeven en aan Robert zijn adres gevraagd zodat we hem nog een keer een brief kunnen sturen!

Nu is het al bijna voorbij, iedereen slaapt al op Robert na. Hij zit hier nog Roland Garros te kijken en we moeten 5 uur opstaan. Morgen vertrekken we heel vroeg, wat ook heel moeilijk gaat worden. Vooral omdat we dan afscheid moeten nemen van een familie die ons toch een week heel goed verzorgd heeft en zoveel voor ons heeft gedaan en er helemaal niks terug voor verwacht. En het was gewoon vrij bijzonder voor Merel ook om hier te zijn wetende dat deze man 3 jaar bij haar ouders in huis heeft gewoond. Het was een fantastische week en het afscheid gaat erg moeilijk worden, voor Merel tenminste, maar het is weer tijd om verder te gaan! Het zal wel weer een tijd duren voordat we internet hebben dus wees geduldig iedereen.. Heel erg bedankt voor de reacties nogmaals!! 

Liefs en knuffels aan iedereen!!